Quantcast
Channel: یک ستاره در هفت آسمان
Viewing all 5950 articles
Browse latest View live

برشی از حلقه‎های کیوان

$
0
0
در این تصویر، تیتانکه نیمکره‌ی شمالی‌اش غرق در نور خورشیدِ اواخر بهار است را بر فراز حلقه‌های سیاره‌ی مادر، کیوان (زحل) می‌بینیم.

در نگاه نخست به نظر می‌رسد شکافی میان سیاره و حلقه‌ها وجود دارد ولی در حقیقت شکافی و بریدگی‌ای در کار نیست و این سایه‌ی خود کیوان است که برحلقه‌ها افتاده و بخشی از آن را پنهان کرده. در بیشتر روزهای سال بلند کیوان، سایه‌ی آن تا بیرون از حلقه‌ی Aهم گسترده می‌شود. ولی اکنون که داریم به سرعت به انقلاب تابستانیکیوان نزدیک می‌شویم، خورشید در آسمان این سیاره بالاتر آمده و سایه‌اش کوتاه‌تر شده؛ به گونه‌ای که تنها توانسته بخشی از حلقه‌ی A را بپوشاند.

دیدگاه این عکس رو به سمت روشن حلقه‌ها و حدود ۳ درجه بالای صفحه‌ی آنهاست. عکس در نور سرخ و با دوربین زاویه-گسترده‌ی فضاپیمای کاسینیدر روز ۲۶ ژانویه‌ی ۲۰۱۶ گرفته شده.

به هنگام گرفته شدن عکس، فاصله‌ی فضاپیما از تیتان حدود ۲.۹ میلیون کیلومتر، و زاویه‌ی خورشید-تیتان-فضاپیما (زاویه‌ی گام) هم برابر با ۸۴ درجه بود. هر پیکسل تصویر هم‌ارز ۱۷۶ کیلومتر روی تیتان است.

--------------------------------------------
تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:
Titan - Saturn - rings - planet - A ring - solstice - Sun - ring plan - NASA - Cassini spacecraft - wide-angle camera - or phase angle

منبع: nasa

ناهید از چشم فضاپیمای ژاپنی

$
0
0
چرا ناهید اینقدر با زمین تفاوت دارد؟
برای یافتن پاسخ این پرسش، ژاپنی‎ها در سال ۲۰۱۰ یک فضاپیمای روباتیکبه نام آکاتسوکیرا به فضا فرستادند که سال گذشته، پس از یک سرگردانی پنج ساله در فضای درونی سامانه‌ی خورشیدیبه دلیل خطای محاسباتی، سرانجام توانست وارد مدار سیاره‌ی ناهید شود.
اگرچه اکنون دیگر مدت زمانی که در آغاز برای آکاتسوکی برنامه‌ریزی شده بود به پایان رسیده، ولی خودش و دستگاه‌هایش به اندازه‌ای خوب کار می‌کنند که دانشمندان ماموریت آغازینش را دوباره اجرا کرده‌اند.
در این تصویرکه ماه گذشته توسط آکاتسوکیو در طیف فروسرخگرفته شده، ساختارهای جویشگفت‌انگیز بسیاری در سمت شب ناهید دیده می‌شود. نوار عمودی نارنجی رنگی که همان خط پایانگر (مرز میان شب و روز) سیاره است، بسیار پهن دیده می‌شود زیرا جو چگال ناهید، نور را به اندازه‌ی بسیاری پراکنده است.
آکاتسوکیکه به نام "مدارگرد آب و هوای ناهید"هم شناخته می‌شود، دوربین‌ها و دستگاه‌هایی دارد که ناشناخته‌های این سیاره را بررسیخواهند کرد، از جمله این که آیا آتشفشان‌هایآن هنوز فعالند؟ آیا آذرخش در جو چگال آن رخ می‌دهد؟ و چرا سرعتبادهای این سیارهاز سرعت چرخش خود آن بسیار بیشتراست.

-------------------------------------------------
کانال تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:
Venus - Earth - Japan - Akatsuki spacecraft - Solar System - infrared - terminator - Venus Climate Orbiter - planet - volcano - lightning - rotation speed

منبع: apod.nasa.gov

آیا سیاره‌خواری رنگ ستارگان را تغییر می‌دهد؟

$
0
0
* شاید دلیل پُر-آهن بودن برخی از ستارگان این باشد که در جوانی خود یک یا دو سیاره را بلعیده‌اند- چیزی که رنگ آها را نیز تغییر می‌داده.

سال گذشته، گروهی از دانشمندان به رهبری لورنزو اسپینااز دانشگاه سائوپائولوی برزیلنظریه‌ای را ارایه کردنددر این باره که یک ستاره‌ی جوان و سرشار از آهنمی‌تواند فلزاتش را از بلعیدن یک سیاره در نخستین روزهای زندگی‌اش دریافت کرده باشد.

اکنون امانوئله تونیِلیو پی‌یر جورجو پاردا مورونیاز دانشگاه پیزای ایتالیا این نظریه را مطرح کرده‌اند که عادت‌های سیاره‌خواریِ چنین ستاره‌ای می‌توانند رنگ آن را هم دگرگون کنند.
این دو با بهره از شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای، آنچه که هنگام فرورفتن سیاره‌هایی با جرم‌های گوناگون -از زمین‌سانتا ۵۰ برابر زمین- در لایه‌های بیرونی یک ستاره‌ی جوان رخ می‌دهد را با هم سنجیدند. این شبیه‌سازی نشان داد که بلعیدن یک یا چند سیاره‌ی آهن‌دار برای تغییر همنهش شیمیایی ستاره، و سرخ‌فام کردن آن بسنده می‌کند.

پژوهشگران در گفتگو با نیوساینتیست گفتند: «اثر اصلی سیاره‌خواری، افزایش محتوای فلزدر لایه‌های بیرونی یک ستاره است.» فلزها نور را در طول موج‌هایکوتاه‌تر و آبی‌تر می‌درآشامند (جذب می‌کنند) و باعث می‌شوند رنگ سرخ ستاره نمایان‌تر شود.

ستارگان گرسنه
این همانند چیزیست که برای فلامینگوهارخ می‌دهد -البته در ابعاد ستاره‌ای. این پرندگان پس از خوردن میگوهایرنگدانه‌دار، رنگ خودشان هم صورتی‌تر می‌شود.

از آنجایی که این اتفاق در اوایل زندگی ستاره رخ می‌دهد، گفتن این که ستارگان بالغِ بیشتری در جوانیشان سیاره‌دار بوده‌اند کاری دشوار است. ولی به گفته‌ی تونیِلی و پرادا مورونی، احتمالش هست که خورشید خودمان در گذشته‌ی دور یک یا چند سیاره را خورده باشد.

اسپینا می‌گوید در این پژوهش یک شبیه‌سازی خوب از چیزی که برای ستاره‌های کوچک سیاره‌خوار رخ می‌دهد انجام شد: «مدل بسیار خوبی بود. در آن همه‌ی چیزهایی که در اثر چنین روبداد چشمگیری رخ می‌دهد به حساب آورده شد.»

ولی هنوز نادانسته‌های بسیاری هست. اسپینا می‌گوید: «ما هنوز نمی‌دانیم که ‌خواری عادت رایجی در میان ستارگان است یا نه.» و از آنجایی که یک ستاره به سرعت یک سیاره را می‌بلعد، پس دیدن آن در همان زمان رخ دادنش می‌تواند کار سختی باشد. اسپینا می‌افزاید: «تغییر رنگ یک ستاره در اثر فرآیند فرو رفتن یک سیاره در دل آن تاکنون دیده نشده، و چه بسا هنوز هم دیدنش دشوار باشد.»

متن این پژوهشنامه: arxiv.org/abs/1605.07920


-------------------------------------------------
تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:
Lorenzo Spina - Earth - iron - Emanuele Tognelli - Pier Giorgio Prada Moroni - star - planet - wavelength - flamingo - pigment - shrimp

منبع: newscientist

رنگین کمانی که رنگین کمان نیست

$
0
0
همه‌‌ ما رنگین کمان دیده‌ایم. ولی آیا تاکنون رنگین کمان آتشین هم دیده‌اید؟ کاتا آلونسو کاسترو در روز ۵ ژوئن یکی از همین رنگین کمان‌ها را در آسمان دریاچه پاین کالیفرنیا به تصویر کشید. او می‌گوید: «فکر می‌کردم دریاچه، درختان، و کوه شگفت‌انگیزند،‌ ولی هنگامی که چشمم به این رنگین کمان در یک ابر افتاد، نتوانستم چیزی که می‌دیدم را باور کنم.»

نام درست این پدیده، کمان پیرااُفق (کمان نزدیک افق- circumhorizon arc) است و رنگ‌های آن در اثر برخورد پرتوهای آفتاب بر بلورهای یخ درون ابرهای پَرسا (سیروس) به وجود می‌آید. کمان‌های پیراافق که به نام‌های "رنگین‌ کمان آتشین"یا "رنگین کمان آتش"هم شناخته می‌شوند نه به آتش ربطی دارند و نه حتی به باران. آنها نشانه‌ای از بلورهای یخ شناور در ابرهایی در فرازای ۱۰ کیلومتری سطح زمینند که نور خورشید را می‌شکنند.

تابستان فصل کمان‌های پیراافق است زیرا این کمان‌ها تنها زمانی پدید می‌آیند که خورشید در بلندای آسمان، بیش از ۸۵ درجه بالاتر از افق باشد. بزرگی کمان و رنگ‌های طیفی نابش آن را به یکی از زیباترین هاله‌های یخی آسمان تبدیل کرده است.

---------------------------------------------------------------------
تلگرام یک ستاره در هفت آسمان

واژه‌نامه
Rainbow – Cata Alonso Castro - Pine Lake - circumhorizon arc - cirrus cloud - fire rainbow - rainbow of fire - circumhorizontal arc – sun - spectral color - ice halo

منبع

بارش ابرهای سرد میان‌کهکشانی بر یک ابرسیاهچاله

$
0
0
برداشت هنری (نقاشی) از ابرسیاهچاله‌ی مرکز یک کهکشان در خوشه‌ی کهکشانی آبل ۲۵۹۷. ابرهای مولکولی سردی که از چگالش گاز داغ میان‌کهکشانی پدید آمده اند، به همان شیوه‌‍ی باران‌زایی در ابرهای زمین، دارند بر سر این کهکشان، و به سوی سیاهچاله اش فزود می‌آیند. اندازه‌ی بزرگ‌تر

یک گروه بین المللی از اخترشناسان با بهره از آرایه‌ی بزرگ میلیمتری/زیرمیلیمتری آتاکاما (آلما، ALMA) نظاره‌گر یک رویداد آب و هوایی کیهانی شده‌اند که تاکنون دیده نشده بود: دسته‌ای از ابرهای گازی بسیار بلند ِمیان‌کهکشانی دارند بر یک اَبَرسیاهچالهدر مرکز کهکشانی غول پیکر به فاصله‌ی یک میلیارد سال نوری زمین می بارند. این یافته‌ها در شماره‌ی ۹ ژوئن ۲۰۱۶ نشریه‌ی نیچر منتشر شده.

این مشاهدات تازه‌ی آلما نخستین شواهد سرراست (مستقیم) از اینست که ابرهای سرد چگال می‌توانند از گاز داغ میان‌کهکشانی شکل گرفته و با شیرجه به درون قلب یک کهکشان، خوراک ابرسیاهچاله‌ی آن شوند. این یافته همچنین دیدگاه اخترشناسان درباره ی چگونگی تغذیه‌ی ابرسیاهچاله‌ها در فرآیندی به نام برافزایشرا هم تغییر می‌دهد.‌

درگذشته اخترشناسان بر این باور بودند که ابرسیاچاله‌ها در بزرگ‌ترین کهکشان‌ها به شیوه‌ای کُند و پایدار، گازهای یونیده‌ی هاله‌ی کهکشان را فروکشیده و می‌بلعند. دیده‌های تازه‌ی آلما نشان می‌دهد که اگر شرایط آب و هوایی میان‌کهکشانی مناسب باشد، سیاهچاله‌ها می‌توانند توسط بارش انبوه و آشفته‌ی ابرهای غول‌پیکر گاز مولکولیبسیار سرد هم تغذیه شوند.

گرنت ترمبلی، یک اخترشناس از دانشگاه ییلدر نیوهِیون کانکتیکت آمریکا، همکار پیشین رصدخانه‌ی جنوبی اروپا (ESO) و نویسنده‌ی اصلی این پژوهش می‌گوید: «اگرچه در سال های گذشته پیش بینی های نظری عمده‌ای [برای چنین چیزی] شده بود، ولی این نخستین نشانه‌های آشکار و بی ردخور از وجود یک بارش گاز سرد است که دارد یک ابَرسیاهچاله را تغذیه می کند. فکر کردن به این که داریم این باران کهکشانی که به کام یک سیاهچاله به بزرگی حدود ۳۰۰ میلیون برابر خورشید می‌ریزد را در عمل تماشا می‌کنیم هیجان‌انگیز است.»

اخترشناسان در ژرفای دل درخشان‌ترین کهکشان خوشه‌ی
آبل ۲۵۹۷ یک دسته ابر گازی غول‌پیکر را دیده‌اند که دارند
بر سر ابرسیاهچاله‌ی مرکز کهکشان می‌بارند. این ابرها به
کمک سایه‌های میلیارد-سال نوریشان که بر نور پس‌زمینه در
راه رسیدن به زمین انداخته‌اند شناسایی شدند.
تصویر بزرگ‌تر
ترمبلی و گروهش به کمک آلما به مرکزِ بیش از اندازه روشنِ یک خوشه‌ی کهکشانینگاه کردند. این خوشه که از حدود ۵۰ کهکشان درست شده، آبل ۲۵۹۷نام دارد. در مرکز این خوشه یک کهکشان بیضیگون (بیضوی) غول پیکر وجود دارد که به عنوان درخشان‌ترین کهکشان خوشه‌ی آبل ۲۵۹۷ شناخته شده. فضای میان این کهکشان‌ها انباشته از گازهای داغ یونیده‌ایست که در گذشته توسط رصدخانه‌ی پرتو X چاندرای ناساهم دیده شده بود.

ترمبلی می‌گوید: «این گازِ بسیار بسیار داغ می‌تواند به سرعت سرد شده، چگالیده شود و پایین بیاید (ببارد)، بسیار مانند همان شیوه‌ای که هوای گرم و نمناک در جو زمین می‌تواند ابرهای بارانی بسازد و ببارد. این ابرهای چگالیده سپس بر روی کهکشان و به درون آن می‌بارند و با این کار، هم سوخت ستاره‌زایی ها را در آن فراهم می‌کنند و هم ابرسیاهچاله‌اش را تغذیه می‌کنند.

پژوهشگران در مرکز این کهکشان درست همین فرآیند را مشاهده کردند: سه توده‌ی غول‌پیکر از گاز سرد که رو به ابرسیاهچاله‌ی مرکزی کهکشان سرازیر شده و دارند با سرعتی نزدیک به یک میلیون کیلومتر به سوی آن می‌روند. هر یک از این ابرها موادی به اندازه‌ی یک میلیون خورشید در بر دارد و پهنایش به ده‌ها سال نوری می‌رسد.

به طور معمول، اجرامی با این اندازه به سختی از چنین فاصله‌ای دیده می‌شوند، حتی به کمک وضوح شگفت‌انگیز آلما. در این مورد، علت دیده شدن آنها "سایه‌هایی"به درازای میلیاردها سال نوری بود که بر نورِ پس‌زمینه انداخته بودند [۱].

داده‌های بیشتر که از آرایه‌ی خط پایه‌ی بسیار بلند (VLBA) متعلق به بنیاد ملی دانشآمریکا دریافت شده نشان می‌دهد که ابرهای گازیِ دیده شده توسط آلما تنها حدود ۳۰۰ سال نوری از سیاهچاله‌ی مرکزی فاصله دارند، و اساسا در آستانه‌ی بلعیده شدن توسط سیاهچاله هستند.

با این که آلما تنها توانست سه ابر گازی را نزدیک سیاهچاله شناسایی کند، اخترشناسان می‌پندارند که هزاران عدد مانند آنها می‌تواند در آن نزدیکی وجود داشته باشد که دارند سوخت مورد نیازِ سیاهچاله برای فعالیت به مدتی دراز را فراهم می‌کنند.

اخترشناسان اکنون برنامه دارند با بهره از آلما این "بارش‌های سنگین"را در کهکشان‌های دیگر نیز جستجو کنند تا ببینند آیا چنین شرایطی، همان گونه که نظریه‌های کنونی می‌گویند، پدیده‌هایی رایجند یا نه.
تصویر پس زمینه (آبی) از تلسکوپ فضایی هابل دریافت شده و تصویر پیش زمینه (سرخ) از داده های آرایه ی آلما است و پراکندگی گاز مونوکسید کربندرون و پیرامون این کهکشان را نشان می دهد. در چارچوب پیوست یک بزرگنمایی از بخشی از داده های آلما را می‌بینیم که در آن سایه‌ی سیاهی که توسط ابرهای مولکولی سرد و کدر در برابر نور پس‌زمینه پدید آمده به چشم می‌خورد. این نور با طول موج میلیمتری از الکترون‌هایی تابیده شده که مارپیچ‌وار در میدان‌های مغناطیسیِ نیرومند بسیار نزدیک به سیاهچاله در چرخشند. این سایه نشان می‌دهد که ابرهایی از گاز مولکولی سرد دارند بر سیاهچاله می‌بارند.
------------------------------------------------------------------
یادداشت:
۱]سایه‌ها به این دلیل پدید آمده‌اند که این ابرهای کدر، جلوی بخشی از نورِ پس‌زمینه در راه رسیدن به زمین را گرفته‌اند. این نور با طول موج میلیمتری از الکترون‌هایی تابیده شده که مارپیچ‌وار در میدان‌های مغناطیسیِ بسیار نزدیک به سیاهچاله در چرخشند.

تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:
https://telegram.me/onestar_in_sevenskies

واژه نامه:
Atacama Large Millimeter/submillimeter Array - ALMA - intergalactic gas - supermassive black hole - galaxy - Earth - Nature - accretion - ionised gas - halo - molecular gas - Grant Tremblay - Yale University - ESO - rainstorm - Sun - Abell 2597 - elliptical galaxy - NASA - Chandra X-ray Observatory - precipitation - star formation - National Science Foundation - Very Long Baseline Arra - wavelength - electron - magnetic field

دو ماه بیرون از حلقه‌ها

$
0
0
در این تصویرِ به دست آمده از فضاپیمای کاسینیناسا، جانوسو میماس، ماه‌های سیاره‌ی کیوان (زحل) را می‌بینیم که بیرون از حلقه‌های آن در آرامش و سکوت به پیش می‌روند. در سمت چپ، "آنسا" (ansa) یا لبه‌ی بیرونی حلقه‌ها دیده می‌شود. جانوس بالای مرکز تصویر به چشم می‌خورد و میماس هم روشنی‌اش در سمت راست پیداست.

از آنجایی که جانوس پیکره‌ای نامنظم دارد، مرز روز و شبآن (سایه‌مرز، خط پایانگر) هم ناصاف است ولی میماس که یزرگتر است، پیکره‌ی گِرد و همواری دارد و به همین دلیل خط پایانگرش صاف است.

این عکس در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۵، در نور سبز و با دوربین زاویه-باریک فضاپیمای کاسینی (NAC) گرفته شده.

به هنگام گرفتن عکس، فاصله‌ی کاسینی از جانوس نزدیک به ۹۶۳ هزار کیلومتر و زاویه‌ی خورشید-جانوس-فضاپیما (زاویه‌ی گام) برابر با ۸۶ درجه بود. هر پیکسل روی جانوس هم‌ارز ۵.۸ کیلومتر است. فاصله ی فضاپیما از میماس هم ۱.۱ میلیون کیلومتر بود و هر پیکسل روی آن هم‌ارز ۶.۶ کیلومتر است.

--------------------------------------------
تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:

aturn - moons - Janus - Mimas - rings - NASA - Cassini spacecraft - ansa - terminator - narrow-angle - Sun - phase angle

منبع: nasa

کهکشان‌هایی در کوره

$
0
0
إین تصویر در اندازه‌ی بزرگ‌تر
خوشه‌ی کورهیکی از نزدیک‌ترین خوشه‌های کهکشانی به زمین است. این خوشه نامش را از یکی از صورت‌های فلکیجنوبی گرفته که بیشتر کهکشان‌هایش در راستای آن دیده می‌شوند.
خوشه‌ی کوره با فاصله‌ی تقریبی ۶۲ میلیون سال نوری از زمین، حدود ۲۰ برابر دورتر از همسایه‌مان، کهکشان آندرومدا (زن بر زنجیر)، و تنها حدود ۱۰ درصد دورتر از خوشه‌ی شناخته شده‌ترو آشناترِ گیسواست.
در این چشم‌انداز کیهانی که پهنایی به اندازه‌ی ۲ درجه را در آسمان می‌پوشاند، تقریبا هر لکه‌ی زردفامی که می‌بینید یک کهکشان بیضیگون در خوشه‌ی کورهاست. در گوشه‌ی پایین، سمت راست هم یک کهکشان مارپیچی میله‌ایاستاندارد به نام NGC ۱۳۶۵را می بینیم که از اعضای برجسته‌ی این خوشه است. [درباره‌ی این کهکشان بخوانید: * کهکشان مارپیچی شکوهمند با ابرنواخترش]
این تصویر زیبابه کمک تلسکوپ پیمایشی وی‌ال‌تیدر رصدخانه‌ی پارانالِESOگرفته شده.

-------------------------------------------------
کانال تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:
Fornax Cluster of Galaxies - European Southern Observatory - constellation - Fornax Cluster - Andromeda Galaxy - Virgo Galaxy Cluster - elliptical galaxy - barred spiral galaxy - NGC 1365 - VLT Survey Telescope - ESO - Paranal Observatory

منبع: apod.nasa.gov

هلال سرخ و آبی

$
0
0
إین تصویر در اندازه‌ی بسیار بزرگ‌تر (۳.۵۷ مگابایت)
سحابی هلال که به نام NGC ۶۸۸۸ هم شناخته می‌شود، یک حباب کیهانی با پهنایی نزدیک به ۲۵ سال نوری است که با بادهایی که از ستاره‌ی سنگین و درخشان مرکزیش می‌وزد پف کرده است.
این تصویر پُروضوح تلسکوپیاز همگذاری داده‌های تصویری باند باریکی به دست آمده که تنها پرتوهای تابیده از اتم‌هایهیدروژن و اکسیژن درون این سحابیِ باد شده را نشان می‌دهند. اتم‌های اکسیژن به رنگ‌های آبی-سبزی دیده می‌شوند که گویا همچون پوششی، رشته‌ها و افروزه‌های پرجزییاتِ سحابی را در میان گرفته‌اند.
ستاره‌ی مرکزی NGC ۶۸۸۸ در رده‌ی ستارگانولف-رایهجای دارد و در این رده‌بندی به نام WR ۱۳۶ شناخته می‌شود. این ستاره دارد لایه‌های بیرونی‌اش را با بادهای نیرومندخود به فضا پس می‌زند به گونه‌ای که در هر ده هزار سال، جرمی هم‌ارز جرم خورشید از دست داده و در فضا می‌پراکند.
ساختارهای پیچیده‌ی این سحابی به احتمال بسیار در اثر بر هم‌کنش همین بادهای نیرومند با موادی که در یکی از گام‌های آغازین پس‌زنی از ستاره دفع شده پدید آمده‌اند. این ستاره دارد سوختش را با نرخی سرسام‌آور مصرف می‌کند و از همین رو واپسینروزهای زندگیش را می‌گذراند، و سرانجام منفجر شدهو ابرنواختریتماشایی پدید خواهد آورد.
سحابی NGC ۶۸۸۸نزدیک به ۵۰۰۰ سال نوری از زمین فاصله دارد و آن را می توان در صورت فلکی پر از سحابیِماکیانپیدا کرد.

-------------------------------------------------
کانال تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:
NGC 6888 - Crescent Nebula - bubble - narrow band - hydrogen - oxygen - atom - nebula - Wolf-Rayet - WR 136 - stellar wind - Sun - supernova - constellation Cygnus

منبع: apod.nasa.gov

تپه‌های شنی یخ‌زده بهرام

$
0
0
إین تصویر در دو اندازه‌ی دیگر: بزرگ‌تر (۲.۷۴ مگابایت)- بسیار بزرگ‌تر (۵.۸ مگابایت)
در این تصویر از سطح بهرام (مریخ) تلماسه‌هایی را می بینیم که با زمینه‌هایی هموار و پر از تخته سنگ‌های بزرگ از هم جدا شده‌اند.

اکنون در نیمکره‌ی جنوبی بهرام اواخر زمستان است و این تپه‌های شنی تازه دارند نور کافی برای باز شدن یخ‌های فصلی دی اکسید کربنخود و فرازش (تصعید) آنها از خورشید دریافت می‌کنند. لکه‌هایی که روی آنها دیده می‌شود جاهایی را نشان می‌دهند که گاز دی اکسید کربن از زیر سطح آزاد شده و سوراخی روی آن پدید آورده.

این عکسدر۲۷ مارس ۲۰۱۶، توسط مدارگرد شناسایی بهرامو به کمک دوربین آزمایشگاه علمی تصویربرداری با وضوح بالای آن (هایرایز، HiRISE) گرفته شده. زمان گرفته شدن عکس به وقت محلیِ سیاره ی سرخ ۱۵:۳۱ بوده.

-------------------------------------------------
تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:
dune - Mars - carbon dioxide - High Resolution Imaging Science Experiment - HiRISE - NASA - Mars Reconnaissance Orbiter

منبع: nasa

مرز تیغه‌ای دشت‌های پلوتو

$
0
0
در این نمای پررنگ شده‌ی فضاپیمای نیوهورایزنزناسا بزرگنماییِ بخش جنوبی دشت‌های یخی پهناور پلوتورا می‌بینیم، جایی که این دشت‌ها از پایین، سمت راست با بلندی‌های تیره و دندانه‌داری به نام "لکه‌‌تاریک اکرون" (Krun Macula) هم‌مرز شده‌اند. (اکرونیا کرون فرمانروای دنیای زیرزمینی در آیین منداییانبود، و لکه‌تاریک یا macula هم به ویژگی‌های تیره‌ روی سطح اجرام سیاره‌ای می‌گویند).
این نمای چشمگیر که از فضاپیمای نیوهورایزنز ناسا دریافت شده، بلندی‌های ناهموار و تیره در بخشی از پلوتو به نام لکه‌تاریک اکرون (در پایین، سمت راست) را نشان می‌دهد که با بخشی از دشت‌های یخی پلوتو هم‌مرز است. اندازه‌ی بزرگ‌تر (۵.۳ مگابایت)
باور بر اینست که رنگ سرخ تیره‌ی پلوتو به دلیل وجود تولین‌است، مولکول‌ پیچیده‌ای که در بیشتر سطح این سیاره‌ی کوتوله پیدا می‌شود. لکه‌تاریک اکرون ۲.۵ کیلومتر بلندتر از دشت کنارش -فلاته‌ی اسپوتنیک- است و دسته‌ای از گودال‌های تقریبا گِرد و به هم پیوسته که پهنایی میان ۸ تا ۱۳ کیلومتر و ژرفایی تا ۲.۵ کیلومتر دارند آن را زخمی کرده‌اند.

این گودال‌ها در مرز با فلاته‌ی اسپوتنیک دره‌هایی ژرف با درازای بیش از ۴۰ کیلومتر، پهنای ۲۰ کیلومتر، و ژرفای حدود ۳ کیلومتر -تقریبا دو برابر ژرفای گرند کنیونآریزونا- پدید آورده‌اند و بستری پوشیده از یخ نیتروژن‌دارند. به گمان دانشمندان نیوهورایزنز این گودال‌ها می‌توانند در اثر فروریزش سطح پدید آمده باشند، هر چند که دلیل احتمالی این فروریزش هنوز ناشناخته است.

این نما با بهره از سه عکس جداگانه‌ که نیوهورایزنز در ژوییه‌ی ۲۰۱۵ گرفته بود پدید آمده. نیمه‌ی سمت راست تصویر از داده‌های ۸۰ متر بر پیکسلیِ دوربین شناسایی برد بلند نیوهورایزنز (لوری، LORRI) درست شده که حدود ۲۳ دقیقه پیش از رسیدن نیوهورایزنز به نزدیک‌ترین فاصله‌ی پلوتو و از فاصله‌ی ۱۵۸۵۰ کیلومتری آن گرفته شده بودند. نیمه‌ی سمت چپ هم از داده‌های ۱۲۵ متر بر پیکسلی دوربین لوری درست شده که شش دقیقه زودتر از داده‌های سمت راست، از فاصله‌ی ۲۴۹۰۰ کیلومتری پلوتو گرفته شده بودند. در میان داده‌های دریافتی از نیوهورایزنز از نظر وضوح، داده‌های سمت راست در جایگاه نخست و داده‌های سمت چپ در جایگاه دوم جای دارند.

پس از پیوند دو بخشِ این نما، داده‌های رنگیِ ۶۸۰ متر بر پیکسلی که دوربین نور دیدنی چندطیفی/رالف نیوهورایزنز (MVIC) از فاصله‌ی ۳۳۹۰۰ کیلومتری، ۴۵ دقیقه پیش از رسیدن به نزدیک‌ترین فاصله از پلوتو گردآوری کرده بود هم به آنها افزوده شد.

-------------------------------------------------
کانال تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:
NASA - New Horizons spacecraft - Pluto - Krun Macula - Krun - Mandaean - macula - tholin - Sputnik Planum - Grand Canyon - nitrogen - Long Range Reconnaissance Imager - LORRI - Ralph/Multispectral Visual Imaging Camera - MVIC -

منبع: nasa

کشف بزرگترین سیاره دو-ستاره‌ای که تاکنون شناخته شده

$
0
0
اگر چشم به صورت فلکی ماکیانبدوزید به جایگاه بزرگ‌ترین سیاره‌ی دو-ستاره‌ای که تاکنون یافته شده نگاه خواهید کرد. این سیاره کم‌نورتر از توان دید انسانست، ولی گروهی از اخترشناسان مرکز پروازهای فضایی گوداردناسا در گرین بلت مریلند و دانشگاه سن دیه‌گو (SDSU) در کالیفرنیا، با بهره از تلسکوپ فضایی کپلرناسا این سیاره را شناسایی کردند: سیاره‌ی "کپلر-۱۶۴۷ب".
همسنجی میان اندازه‌های نسبی چند سیاره‌ی پیرادویی کپلر. کپلر-۱۶۴۷ب به اندازه‌ی چشمگیری بزرگ‌تر از همه‌ی سیاره‌های پیرادویی‌که در گذشته یاقته شده بودند است.

خبر این کشف امروز در نشست انجمن اخترشناسی آمریکادر سن دیه‌گو اعلام شد. پژوهشنامه‌ی آننیز برای انتشار در آستروفیزیکال جورنال پذیرفته شده. رهیری نویسندگان این پژوهشنامه را وزلین کاستوف، عضو پسادکترای مرکز گودارد ناسا بر عهده داشت.

ستاره‌ی کپلر-۱۶۴۷با فاصله‌ی ۳۷۰۰ سال نوری از زمین، حدود ۴.۴ میلیارد سال سن دارد، یعنی تقریبا هم‌سن زمین است. ستارگانی که این سیاره به گردشان می‌چرخد از گونه‌ی ستارگان خورشیدسان هستند، یکی از آنها کمی بزرگ‌تر و دیگری کمی کوچک‌تر از خورشید. جرم و شعاع این سیاره تقریبا هم‌اندازه‌ی مشتریاست و بنابراین بزرگ‌ترین سیاره‌ی گذرنده‌ی پیرادویی (circumbinary) است که تاکنون یافته شده.

سیاره‌هایی که به گرد دو ستاره می‌چرخند و به اصطلاح دو خورشید دارند به نام سیاره‌های پیرادویی (پیرامون دو ستاره) شناخته می‌شوند و گاهی هم از آنها به نام سیاره‌های "تاتوین"یاد می‌شود، برگرفته از نام سیاره‌‌ی لوک اسکای‌واکردر داستان "جنگ ستارگان". اخترشناسان با جستجو در داده های تلسکوپ کپلر، به دنبال اُفت‌های نوری می گردند که می‌تواند نشانگر وجود احتمالی یک سیاره باشد که با گذراز جلوی ستاره‌اش، کاهش اندکی در نوری که از آن ستاره به ما می‌رسد پدید می‌آورد.

یک همسنجی میان نماهای چشم پرنده از مدارهای
سیاره‌های پیرادوییِ کپلر. مدار کپلر-۱۶۴۷ب که
به رنگ سرخ نشان داده شده، بسیار گسترده‌تر از
مدار سیاره‌های دیگر است (رنگ خاکستری). مدار
زمین هم به رنگ آبی نمایانده شده
ویلیام ولز، اخترشناس دانشگاه سن دیه‌گو و یکی از نویسندگان پژوهش می‌گوید: «ولی یافتن سیاره‌های پیرادویی بسیار سخت‌تر از پیدا کردن سیاره‌هاییست که تنها به گرد یک ستاره می‌چرخند. گذر سیاره‌های پیرادویی در بازه‌های زمانی منظمی رخ نمی‌‌دهد و مدت زمان و حتی ژرفای گذرهای آنها نیز متفاوت است.»

ژروم اوروژ، اخترشناس SDSU و یکی دیگر از نویسندگان پژوهش هم می‌‌گوید: «برایمان عجیب بود که این سیاره‌ی بزرگ این همه دیر یافته شد، زیرا پیدا کردن سیاره‌های بزرگ آسان‌تر از سیاره‌های کوچک‌تر است؛ ولی چون دوره‌ی مدار این یکی بسیار بلند است تاکنون دیده نشده بود.»

دوره‌ی زمانی گردش این سیاره به گرد ستارگانش ۱۱۰۷ روز است، یعنی بیش از سه سال. این بلندترین دوره‌ی مداری در میان همه‌ی فراسیاره‌هایگذرنده‌ایست که تاکنون وجودشان تایید شده. همچنین این سیاره بسیار دورتر از همه‌ی سیاره‌های پیرادوییِ یافته شده به گرد ستاره‌اش می‌چرخد و گرایش سیاره‌های پیرادویی برای داشتن مدارهای تنگ را زیر پا می‌گذارد. شگفت آن که مدارش درون منطقه‌ی زیست‌پذیر (کمربند زندگی) است، فاصله‌ای از ستارگان که یک سیاره می‌تواند آب را به حالت مایع روی سطحش نگه دارد.

ولی کپلر-۱۶۴۷ب هم مانند مشتری یک غول گازیاست و بعید است میزبان زندگی باشد، گرچه ماه‌های بزرگی دارد که شاید بتوانند مناسب زندگی باشند.

ولز می‌گوید: «زیست‌پذیری به کنار، کپلر-۱۶۴۷ب از این رو مهم است که نوک کوه یخِ دسته‌ای از سیاره‌های پیرادویی بزرگ و بلند-دوره است که وجودشان به طور نظری پیش بینی شده.»

هنگامی که یک سیاره‌ی نامزد یافته می‌شود، پژوهشگران به کمک برنامه‌های رایانه‌ای پیشرفته واقعی بودن یا نبودن آن را تعیین می‌کنند. فرآیندی که می‌تواند خسته‌کننده باشد.
برداشت هنری (نقاشی) از دو رویداد همزمانِ گرفتِ ستاره‌ایو گذر سیاره‌ای در سامانه‌ی کپلر-۱۶۴۷

در مورد کپلر-۱۶۴۷ب هم در سال ۲۰۱۱  یکی از نویسندگان پژوهش و اخترشناس بنیاد SETIبه نام لورنس دویلمتوجه یک گذر شده بود. ولی این که گذر به راستی توسط یک سیاره‌ی پیرادویی انجام شده با نه نیازمند داده‌های بیشتر و سال‌ها بررسی داشت و تایید آن تا امروز به درازا کشید. برای برآورد جرم سیاره هم شبکه‌ای از اخترشناسان آماتور در "شبکه‌ی پیگیری"KELTبا انجام رصدهای بیشتر به پژوهشگران یاری رساندند.

--------------------------------------------
تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:
constellation Cygnus - planet - double-star system - naked eye - NASA - Goddard Space Flight Center - SDSU - Kepler Space Telescope - Kepler-1647b - American Astronomical Society - Astrophysical Journa - Veselin Kostov - Kepler-1647 - Earth - sun - star - radius - Jupiter - circumbinary planet - Tatooine - Luke Skywalker - Star Wars - William Welsh - transit - Jerome Orosz - orbital period - exoplanet - habitable zone - liquid water - moon - Habitability - iceberg - Laurance Doyle - SETI Institute - Kilodegree Extremely Little Telescope - Follow-Up Network - stellar eclipse - bird's eye

منبع: nasa

حلقه نور غول آسا در آسمان

$
0
0

رخداد ELVE در این ویدیو سه باز تکرار می‌شود. نخست با سرعت معمولی، سپس با سرعت ۱/۲ (نصف) و
پس از آن هم با سرعت ۱/۱۰.
در روز ۸ ژوئن، در بلندای آسمان توفانی کلرادوچنبره‌ی غول‌آسایی از نور در جایی از آسمان که به عنوان "لبه‌ی فضا"شناخته می‌شود پدید آمد. ستاره‌شناس آماتور، توماس اشکرافت به کمک دوربین ویژه‌ی نور کم خود این پدیده را به تصویر کشید.

وی برآورد می‌کند: «این پدیده تنها در یک هزارم ثانیه رخ داد. ولی به طور قطع آنجا بود، با قطری نزدیک به ۳۰۰ کیلومتر.»

این نمونه‌ای از یک ELVE بود (گسیلش‌های نور و آشفتگی بسیار کم-بسامد در اثر چشمه‌های تپ الکترومغناطیسی). ELVEها که نخستین بار در دهه‌ی ۱۹۹۰ توسط دوربین‌های شاتل فضایی ثبت شدند، زمانی پدید می‌آیند که یک تپ (پالس) نیرومندِ پرتوهای الکترومغناطیسی از آذرخش رو به بالا و به سوی فضا منتشر و پخش شود و به پایه‌ی یونکره‌ (یونسفر) که لایه‌ای از جو زمین است برخورد کند. "نقطه‌ی"گسترده‌ی برخوردِ تپ الکترومغناطیسی به شکل یک حلقه‌ی کم‌سوی نور پدیدار می‌شود.

اغلب ELVEها در کنار شبح‌های سرخپدید می‌آیند. در واقع دوربین اشکرافت خوشه‌ای از شبح‌های سرخ که با گذر از میان این چنبره یکراست رو به بالا جهیده بودند را هم ثبت کرده. وی می‌گوید: «ویدیوی کامل را اجرا کنید تا شبح‌ها را هم ببینید.» گفتنی است در ویدیو، این رخداد سه باز تکرار می‌شود. نخست با سرعت معمولی، سپس با سرعت ۱/۲ (نصف) و پس از آن هم با سرعت ۱/۱۰.

پدیده‌های ELVE گریزان و زودگذر هستند و از همین رو نادیده گرفته شده‌اند. آنها تنها در مدت ۱/۱۰۰۰ ثانیه می‌آیند و می‌روند و از همین رو به طور کامل برای چشم انسان نادیدنی‌اند. برای مقایسه، شبح‌های سرخ چند صدم ثانیه و آذرخش‌های معمولی هم یک ثانیه یا بیشتر می‌پایند. دلیل این که ELVEها دیرتر از دیگر پدیده‌های آذرخشیشناسایی شده‌اند همین گریزپایی آنها بوده.

در زمینه‌ی شبح‌های سرخ:

--------------------------------------------
کانال تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:
thunderstorm - Thomas Ashcraft - ELVE - Emissions of Light and Very Low Frequency Perturbations due to Electromagnetic Pulse Sources - space shuttle - electromagnetic radiation - lightning - Earth - ionosphere - EMP - red sprite

منبع: spaceweather

نخستین ستاره‌ای که هر یک از سیاره‌هایش به روشی متفاوت یافته شدند

$
0
0
اخترشناسان برای یافتن سیاره‌های پیرامون ستارگان دیگر (فراسیاره‌ها یا سیاره‌های فراخورشیدی) روش‌های گوناگونی به کار می‌برند. یکی از روش‌های پیروزمند تصویربرداری مستقیماست؛ ترفندی که به ویژه برای سیاره‌هایی کارآیی دارد که به گرد ستارگان جوان و در مداری دور از آنها به گردشان می‌چرخند، زیرا نور چنین سیاره‌ای در نور خیره‌کننده‌ی ستاره‌ی میزبانش گم نمی‌شود و در نتیجه شناسایی‌اش آسان‌تر است.

تصویری که اینجا می‌بینید نمایانگر همین روش است. این عکس یک ستاره‌ی "تی گاو"یا تی ثوری (T Tauri) که گونه‌ای ستاره‌ی متغیراست را نشان می‌دهد. این ستاره که CVSO ۳۰ نام دارد، با فاصله‌ی ۱۲۰۰ سال نوری از زمین، عضو گروه ستاره‌ایِ "شکارچی ۲۵"است و کمی شمال باختر کمربند پرآوازه‌ی شکارچیجای دارد. در سال ۲۰۱۲ اخترشناسان با بهره از یک روش به نام "نورسنجیِ گذر"دریافتند که ستاره‌ی CVSO ۳۰ میزبان یک فراسیاره (CVSO ۳۰b) است. همان روش رایجی که در آن، سیاره با گذر از برابر ستاره‌اش کاهشی در نور آن پدید می‌آورد.
این تصویر در اندازه‌ی بزرگ‌تر
اکنون اخترشناسان دوباره به سراغ این سامانه رفته‌اند تا به کمک شماری از تلسکوپ‌ها آن را رصد کنند. در این پژوهش، داده‌های به دست آمده از تلسکوپ بسیار بزرگ (وی‌ال‌تی) ESO در شیلی، رصدخانه‌ی دبلیو.ام ککدر هاوایی، و تاسیسات رصدخانه‌ای کالار آلتودر اسپانیا با هم پیوند داده شدند.

اخترشناسان با بهره از این داده‌ها چیزی را به تصویر کشیدند که به احتمال بسیار یک سیاره‌ی دیگر بود! آنها برای پدید آوردن این تصویر از داده‌های اخترسنجیِ دست آمده از ابزارهای NACOو SINFONIکه روی وی‌ال‌تی نصب شده‌ند بهره جستند.

این سیاره‌ی تازه که CVSO ۳۰c نام گرفته، همان نقطه‌ی کوچکیست که در بالا، سمت چپ چارچوب دیده‌ می‌شود (گوی درخشان مرکز چارچوب، خود ستاره است). ستاره‌ای که پیشتر یافته شده بود -CVSO ۳۰b- بسیار به ستاره نزدیک است. مدار آن تنها ۰.۰۰۸ یکای کیهانی (AU) از ستاره فاصله دارد و در مدتی کمتر از ۱۱ ساعت به گرد آن می چرخد. ولی فاصله‌ی مدار CVSO ۳۰c از ستاره بسیار دورتر است و به ۶۶۰ یکای کیهانی می‌رسد به گونه‌ای که یک دور مداری آن ۲۷۰۰۰ سال آزگار به درازا می‌کشد! (برای مقایسه، فاصله‌ی میانگین سیاره‌ی تیراز خورشید ۰.۳۹ یکای کیهانیست و فاصله‌ی نپتوناز خورشید هم بیش از ۳۰ یکای کیهانی.)

اگر چرخش CVSO ۳۰c به گرد ستاره‌ی CVSO ۳۰ تایید شود، این نخستین سامانه‌ای خواهد بود که یک سیاره‌‌ی نزدیکِ درونی دارد که به روش گذر یافته شده و یک سیاره‌ی دورِ بیرونی که از راه تصویربرداری مستقیم شناسایی شده.

از آنجایی که ستاره‌ی CVSO ۳۰ تنها ۲.۵ میلیون سال سن دارد، اخترشناسان هنوز سرگرم بررسی اینند که چنین سامانه‌ی شگفت‌انگیزی چطور در این زمان کم پدید آمده. امکانش هست که در گذشته برخوردی میان این دو سیاره رخ داده بوده و با پرتاب شدن هر یک از آنها به سویی، وارد مدار کنونی‌شان شده‌اند.

--------------------------------------------
کانال تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:
planet - star - exoplanet - T-Tauri - CVSO 30 - Earth - 25 Orionis group - Orion - Belt - CVSO 30b - transit photometry - ESO - Very Large Telescope - VLT - W. M. Keck Observatory - Calar Alto Observatory - astrometry - NACO - SINFONI - CVSO 30c - au - Mercury - Sun - Neptune - star system

آشکارسازی امواج گرانشی برای دومین بار!

$
0
0

چهره‌ی تازه‌ای از آسمان دارد برای بشر نمایان می‌شود.
هنگامی که بالا را نگاه می‌کنید آسمانی را می‌بینید که خود را با نور نشان می‌دهد، با پرتوهای الکترومغناطیسی. ولی در همین یک سال گذشته، انسان‌ها تماشای آسمانی را آغاز کرده‌اند که با گونه‌ی دیگری از پرتوها پدیدار می‌شود: امواج گرانشی.
امروز، دانشمندانِرصدخانه ی تداخل سنج لیزری امواج گرانشی (LIGO، لیگو) خبر آشکارسازی GW151226 را اعلام کردند، دومین مورد از امواج گرانشیِ آشکار شده. نخستین مورد، همان کشف تاریخی GW150914بود که سه ماه پیش خبرش اعلام شد.
چنان چه از نامش بر می‌آید، GW151226 در اواخر سال ۲۰۱۵ یافته شد. این امواج هم‌زمان توسط هر دو آشکارسازلیگو در واشنگتنو لوییزیانای آمریکادریافت شدند. در این ویدیویک نقشه‌ی پویانمایی را می‌بینید که شیوه‌ی تغییرات بسامد GW151226 با زمان که توسط آشکارساز لیگو در هنفورد واشنگتن آشکار شد را نشان می‌دهد.
سامانه‌ای که این امواج گرانشی را گسیلیده بیش از همه با دو سیاهچاله‌ی ادغام‌شوندهبه جرم‌های ۱۴ و ۸ برابر جرم خورشید، با سرخگراییحدود ۰.۰۹ همخوانی دارد.، یعنی -اگر درست باشد- این امواج ۱.۴ میلیارد سال در راه بوده‌اند تا به زمین برسند.
توج کنید که درخشش و بسامدِاین امواج گرانشی (که اینجا با صدا هماهنگ شده) در ثانیه‌ی پایانی ادغام دو سیاهچاله به اوج می‌رسد.
با ادامه‌ی کار لیگوو افزایش حسمندی آن، و با به راه افتادن آشکارسازهای امواج گرانشیِ دیگردر سال‌های پیش رو، انسان‌ها دید تازه‌ایاز آسمان پیدا خواهند کرد که بی‌شک شناختبشر از کیهان را دگرگون خواهد نموند.

--------------------------------------------
کانال تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:
GW151226 - electromagnetic radiation - gravitational radiation - LIGO - GW150914 - frequency - GW - black hole - redshift

منبع: apod.nasa.gov

ابر لوله ای بر فراز اروگوئه

$
0
0
این تصویر در اندازه‌ی بزرگ‌تر
تاکنون چنین ابری دیده بودید؟
این گونه‌ای ابر از خانواده‌ی ابرهای کمانی (arcus cloud) است که به نام ابرهای لوله‌ای شناخته می‌شوند؛ ابرهایی دراز و کمیاب که می‌توانند در جلوی جبهه‌های پیش رونده‌ی هوای سرد پدید آیند.
بخواهیم دقیق‌تر بگوییم، یک جریان نیرومند و پرفشار رو به پایین (downdraft) در لبه‌ی جلویی یک جبهه‌ی توفانیِ پیش‌رونده می‌تواند باعث شود که هوای گرم و نمدار (مرطوب) بالا برود، تا زیر نقطه‌ی شبنمسرد شود، و در نتیجه یک ابرپدید آورد. اگر چنین فرآیندی به طور یکنواخت در طول یک جبهه‌ی بلند و طولانی رخ دهد، می‌تواند به پدید آمدن یک ابر لوله‌ای یا غلتان (roll cloud) بیانجامد.
درابرهای لوله‌ایدر واقع هوا دور محور بلند افقیابر به چرخش در می آید. گمان نمی‌رود یک ابر لوله‌ایبتواند به گردبادتبدیل شود. برخلاف ابرهای تاقچه‌ای (shelf cloud) که گونه‌ی دیگری از خانواده‌ی ابرهای کمانی‌اند، ابرهای غلتان کاملا از ابر کادرشان که یک ابر کومه‌ای‌بارا (کومولونیمبوس) است جدا هستند.
در این تصویریک ابر لوله‌ایکه تا دوردست ها ادامه دارد را می‌بینیم که در ژانویه‌ی سال ۲۰۰۹ بر فراز ساحل لاس اولاس در مالدونادویکشور اروگوئهپدید آمد.

-------------------------------------------------
کانال تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:
arcus cloud - roll cloud - downdraft - dew point - tornado - shelf cloud - cumulonimbus - Uruguay

منبع: apod.nasa.gov

دو پیکره‌ آشنا در جاهایی ناآشنا!

$
0
0
این تصویر در اندازه‌ی بزرگ‌تر
دو پیکره‌ی آشنا در جاهایی ناآشنا!
سمت چپ، سحابی گسیلشی (نشری) NGC ۷۰۰۰ را می‌بینیم که بخشی از آوازه‌اش به خاطر همانندی‌اش با شکل یکی از قاره‌های سیاره‌ی زیبایمان است، یعنی قاره‌ی آمریکای شمالی. منطقه‌ی گسیلشی سمت راستِ سحابی آمریکای شمالینیز IC ۵۰۷۰ است که آن نیز به خاطر شکلش، به نام سحابی پلیکانخوانده شده.
این دو سحابی درخشان که با یک ابر تیره‌ی غبار کدراز هم جدا شده‌اند، حدود ۱۵۰۰ سال نوریاز ما فاصله دارند. در این فاصله، گستردگی این نمای ۴ درجه‌ای برابر با ۱۰۰ سال نوری است.
این چشم‌انداز کیهانی زیبااز همگذاری تصاویر باند باریکبه وجود آمده تا جبهه‌های یونشیدرخشان و جزییات ظریف پیکره‌های غبارآلود تیره‌ای که در برابر این سحابی‌ها به حالت ضدنور و تمام تیره در آمده را نمایش دهد. این داده‌های باند باریک، پرتوهایی که از اتم‌های هیدروژن، گوگرد، و اکسیژنگسیلیده شده را در بر دارد و در اینجا با رنگ‌آمیزیعلمی دیده می‌شوند.
این دو سحابیرا در یک آسمان تاریکمی‌توان با یک دوربین دوچشمی مشاهده کرد. برای دیدن آن ها به شمال خاور ستاره‌ی پرنور دُنُب (رِدف) در صورت فلکی ماکیاننگاه کنید.

-------------------------------------------------
کانال تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:
emission nebula - NGC 7000 - planet - continent - North America Nebula - IC 5070 - Pelican Nebula - narrow band - silhouette - atomic hydrogen - sulfur - oxygen - star - Deneb - constellation of Cygnus the Swan

منبع: apod.nasa.gov

برنده رقابت‌های عکاسی "جهان در شب"در سال ۲۰۱۶

$
0
0
شفق قطبی شمالیبرای پدیده‌ای آشنا بینندگان آسمان شبانه‌ی دهکده‌ی رئین در جزایر لوفوتن نروژ است.
تصویری که اینجا می‌بینید از یک اردوگاه بالای کوه گرفته شده و در آن، پرده‌های شفقی سبزفام را می‌بینید که گویا به نبرد با روشنایی‌های ساحل رفته‌اند.
این چشم‌انداز خیره‌کننده و مدرن از آسمان شب در رقابت‌های جهانی عکاسی زمین و آسمانِ"زمین در شب"سال ۲۰۱۶ از میان ۹۰۰ عکس ورودی که همگی زیبایی‌های آسمان شب و چالش آن با آلودگی نوریرا به نمایش گذاشته بودندبه عنوان برنده‌ی نخست برگزیده شد.
در اینجا یک ویدیو ۱۱ دقیقه و ۴۵ دقیقه‌ای را می‌بینید که از پیوند نماهای برنده و برخی از بهترین نماهای این رقابت‌ها درست شده:

-------------------------------------------------
کانال تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:
Aurora Borealis - Lofoten Islands - planet - Earth - The World at Night - International Earth and Sky Photo Contest - light pollution

منبع: apod.nasa.gov

نگاهی به ژرفای ابرهای مشتری

$
0
0
* اخترشناسان عکس‌های رادیویی تازه‌ای از سیاره‌ی مشتری گرفته‌اند که به آنها اجازه می‌دهد ژرفای جو آن را نیز ببینند.

دانشمندان اکنون با بهره از آرایه‌ی بسیار بزرگ (VLA) می‌توانند نگاهی به ژرفای جو مشتریبیندازند و لایه‌های زیرین جو آن را تا ژرفای حدود ۱۰۰ کیلومتری بررسی کنند. این تصاویر تازه جزییاتی را در بر دارند که پیش از این دیده نمی‌شد و همچنین آگاهی‌هایی درباره‌ی دما، فشار، و جابجایی‌های گاز در این جو به دانشمندان می‌دهد.
نماهایی از لکه‌ی بزرگ مشتری که یک توفان غول‌آسا در جو این سیاره‌است. پایین: نمای رادیویی که توسط VLA به دست آمده. بالا: نمای نورِ دینی که تلسکوپ هابل گرفته. SEB کوتاه شده‌ی کمربند استوایی جنوبی است، STrZ کوتاه شده‌ی منطقه‌ی گرمسیری جنوبی، و STB هم کوتاه شده‌ی کمربند دمایی جنوبی.

برای پدید آوردن نماهای رادیویی دقیق، تلسکوپ‌های چند-آنتی مانند VLA نیاز به این دارند که امواج رادیوییرا در یک بازه‌ی زمانی طولانی گردآوری کنند، مانند انجام نوردهی بلند برای عکاسی. ولی از آنجا که مشتری بسیار سریع -در کمتر از ۱۰ ساعت- می‌چرخد، چند دقیقه هم کافیست تا عکس‌های رادیویی معمولی مات شوند.

نمای رادیویی مشتری در سه طول موج:
آبی: ۲، طلایی: ۳ و سرخ: ۶ سانتیمتر.
رنگ صورتی تابش الکترون‌هاییست که در میدان
مغناطیسی مشتری به دام افتاده‌اند.
پژوهشگران برای چیره شدن بر این مشکل، از حسمندیِ به روز شده‌ی VLA بهره گرفتند و با پدید آوردن یک ترفند نوآورانه‌ی کاهشِ داده‌ها، ماتیِ پدید آمده در نماهای چند ساعته را از بین بردند. گزارش دستاوردهای آنها که در شماره‌ی ۳ ژوئن نشریه‌ی ساینس منتشر شدهبینش‌های تازه‌ای از ساختار و پویایی جو این سیاره به دانشمندان می‌دهد.

پژوهشگران نقشه‌های مشتری در طول موج‌های رادیویی را با نقشه‌های نور دیدنی (مریی) که تقریبا همزمان گرفته شده بودند مقایسه کردند. معمولا ویژگی‌های آشنایی که در عکس‌های نور دیدنی به شکل مناطق رنگِ روشن و کمربندهای تیره‌تر دیده می‌شوند با ویژگی‌های رادیویی همبستگی دارند ولی در عکس‌های رادیوییِ تازه جزییات رادیویی روشنی دیده می‌شود که با ویژگی‌های نور دیدنی همبسته نیستند.

این مناطق جاهایی را نشان می‌دهند که لایه‌ی پوشاننده آمونیاک (NH3) نازک است و باعث شده جو سیاره برای امواج رادیویی گذراتر (شفاف‌تر) باشد و به ما اجازه دهد ژرفای جو، جایی که دما بالاتر و فشار ۸ برابر فشار سطح دریا روی زمین است را ببینیم. تصاویر VLA شواهد چیزی را آشکار می‌کنند که به گمان دانشمندان، توده‌های بالارونده‌ی گازیست که بخشی از الگوهای موجی سیاره را پدید آورده‌اند، همان الگوهایی که نقاط داغِ دیده شده در عکس‌های فروسرخِگذشته را ایجاد کرده بودند.

ایمکه د پیتر، نویسنده‌ی اصلی پژوهش و استاد اخترشناسی در دانشگاه برکلی کالیفرنیامی‌گوید: «ما در اصل یک نمای سه-بعدی از گاز آمونیاک در جو مشتری پدید آوردیم که جابجایی‌های رو به بالا و رو به پایینِ این گاز در جو پرآشوب این غول گازیرا نشان می‌دهد.»

وی می‌افزاید: «روی هم رفته گنجینه‌ای از اطلاعات درباره‌ی ساختار جو مشتری در این نمای تازه‌ی VLA نهفته است.»

ویدیوی زیر، گذار از تصویر نورِ دیدنی مشتری به عکس‌های رادیویی تازه را نشان می‌دهد. بسیاری از ویژگی‌های در هر دو طیف دیده می‌شوند. در داده‌های رادیویی، گازهای آمونیاک بالارونده تیره دیده می‌شود و گازهای کم-آمونیاک به رنگ روشن. ابرهای چگالیده‌ی آمونیاک در طیف رادیویی دیده نمی‌شوند.

این ویدیو را می‌توانید در این پیوندبه شکل تصویر پویا (GIF) هم ببینید.

-------------------------------------------------
کانال تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:
Very Large Array - VLA - Jupiter - planet - radio wave - Science - wavelength - visible - ammonia - NH3 - Earth - infrared - Imke de Pater - Hubble Space Telescope - Great Red Spot - frequency - SEB - South Equatorial Belt - STrZ - South Tropical Zone - STB - South Temperate Belt

منبع: Sky & Telescope

زمین یک قرن است که همدم تازه‌ای پیدا کرده!

$
0
0
* سیارک کوچکی یافته شده که مدارش به گرد خورشید، آن را به همدم پایدار زمین تبدیل کرده؛ و این وضعیتی است که تا سده‌ها ادامه خواهد داشت.

یک سیارک کوچک در مداری پیرامون خورشید یافته شده که به همدمی پایدار برای زمین تبدیل شده، و این وضعیت را در سده‌های آینده نیز ادامه خواهد داد.

به نظر می‌رسد این سیارکتازه با نام 2016 HO3 در همان حال که به گرد خورشید می‌چرخد، زمین را هم دور می‌زند. البته فاصله‌اش از زمین بیش از آنست که یک "ماه"برای زمین باشد، ولی بهترین و استوارترین نمونه‌ای از یک "همدم نزدیک-زمین"یا "ماهواره‌وَش" (quasi-satellite) است که تاکنون یافته شده.

پل شوداز، مدیر مرکز اجرام نزدیک-زمین ناسا (NEO) در آزمایشگاه پیشرانش جتناسا در پاسادنای کالیفرنیا می‌گوید: «از آنجایی که 2016 HO3 به گرد سیاره‌ی ما می‌چرخد ولی همچنان که با ما خورشید را دور می‌زند، هرگز بیش از اندازه دور نمی‌شود، آن را یک ماهواره‌وَش برای زمین می‌دانیم.»

شوداز می‌افزاید: «یک سیارک دیگر به نام 2003 YN107هم بود که بیش از ۱۰ سال پیش، برای مدتی همین الگوی مداری را پیدا کرد ولی اکنون دیگر از همسایگی ما رفته. این سیارک تازه بسیار بیش از آن به سیاره‌ی ما قفل شده. محاسبه‌های ما نشان می‌دهند که 2016 HO3 حدود یک سده است که به ماهواره‌وش زمین تبدیل شده، و در سده‌های آینده نیز الگوی خود به عنوان همدم زمین را نگه خواهد داشت.» [در همین زمینه: * "ماه"تنها نیست]

مدار کلی یک ماهواره‌وش- منبع
سیارک 2016 HO3 در حدود نیمی از زمان مسیر سالانه‌اش به گرد خورشید، به خورشید نزدیک‌تر است تا به زمین و از جلوی سیاره‌ی ما (میان زمین و خورشید) می‌گذرد، و حدود نیمی از زمانش از خورشید دورتر است و از پشت زمین می‌گذرد. همچنین مدار آن کمی کج است که باعث می‌شود سالی یک بار از درون صفحه‌ی مداری زمین بگذرد. در واقع، این سیارک کوچک دارد یک بازی جفتک چارکش با زمین بازی می‌کند که تا صدها سال دیگر ادامه خواهد داشت!» [ویدیو را ببینید]

مدار این سیارک همچنین چند دهه‌ است که یک چرخش آرام رو به پس و پیش هم انجام می‌دهد. شوداز می‌گوید: «مدارهای این سیارک به گرد زمین سال به سال رو به پس و پیش جابجا می‌شوند، ولی اگر این مدارها بیش از اندازه دور یا نزدیک شوند، گرانش زمین به اندازه‌ی کافی نیرومند هست که این جابجایی را وارونه کند و کاری کند که سیارک هیچگاه بیشتر از ۱۰۰ برابر فاصله‌ی ماه از زمین دور نشود. همچنین همین اثر باعث می‌شود سیارک هیچگاه از ۳۸ برابر فاصله‌ی ماه به زمین نزدیک‌تر نشود. در حقیقت این سیارک کوچک در رقصی با زمین گرفتار شده.»

سیارک 2016 HO3 نخستین بار در ۷ آوریل ۲۰۱۶ توسط تلسکوپ پیمایش سیارکِ پان استارز۱یافته شد. این تلسکوپ که در در هایکالای هاوایی ساخته شده، زیر نظر دانشگاه بنیاد اخترشناسی هاوایی اداره می‌شود. سرمایه‌گذاری آن از سوی دفتر هماهنگی دفاع سیاره‌ایناسا انجام شده‌است. بزرگی سیارک 2016 HO3 هنوز به طور دقیق انداز‌گیری نشده ولی به احتمال بسیار چیزی میان ۴۰ تا ۱۰۰ متر است.

تارنمای مرکز پژوهش‌های NEOیک سیاهه‌ی (فهرست) کامل از نزدیک شدن‌های تازه و آینده‌ی NEOهای شناخته شده، و همچنین داده‌های دیگری درباره‌ی مدارهای آنها دارد تا دانشمندان، رسانه‌ها و مردم بتوانند خبرهای تازه‌ درباره‌ی این اجرام را دنبال کنند

در همین زمینه: * همنشین زمین هم پیدا شد! 

-------------------------------------------------
کانال تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:
asteroid - sun - Earth - 2016 HO3 - quasi-satellite - planet - Paul Chodas - NASA - Center for Near-Earth Object - NEO - Jet Propulsion Laboratory - 2003 YN107 - orbital plane - leap frog - moon - Pan-STARRS 1 - Institute for Astronomy - Planetary Defense Coordination Office

منبع: nasa

دنباله‌دار پان استارز در ماهی جنوبی

$
0
0
این تصویر در اندازه‌ی بزرگ‌تر
دنباله‌دار پان استارز (C/2013 X1) که اکنون دارد به سیاره‌ی زیبایمان نزدیک می‌شود، در ۲۱-۲۲ ژوئن به نزدیکترین فاصله‌اش از زمین، یعنی ۵.۳ دقیقه‌ی نوریخواهد رسید. در آن زمان، دنباله‌دار را می‌توانیم در آسمان سپیده‌دم ببینیم (پایین آسمان در نیمکره‌ی شمالی و بالای آسمان در نیمکره‌ی جنوبی)، هرچند که پرتوی ماهِ تقریبا کامل از نور آن خواهد کاست.
در این نمای تلسکوپیکه روز ۱۲ ژوئن از رصدخانه‌ی سایدینگ اسپرینگدر نیمکره‌ی جنوبی گرفته شده، گیسوی سبزفام و زیبای این دنباله‌دار را می‌بینیمکه قطر دیداری‌اش تقریبا به اندازه‌ی قطر دیداریماه کامل است.
در این تصویر ژرف (با نوردهی بلند) همچنین دُم غباری سفیدفام و گسترده‌‌ی دنباله‌دار را می‌بینیم که رو به بالا، سمت چپ چارچوب کشیده شده. یک دُم یونی باریک و کم‌نورتر را هم می‌بینیم که دستاورد باد خورشیدی است و به طور افقی رو به راست کشیده شده.
در واقع دم غباریدنباله دارها از ذرات یخ و گرد و غبار تشکیل شده و راستای مدار دنباله‌دار به دور خورشید را نشان می‌دهد، ولی دم یونیاز گاز یونیده‌ایتشکیل شده که تقریبا مستقیم و در خط راست توسط باد خورشیدیاز دنباله‌دار بیرون زده. این دم‌ها گاهی می‌توانند با یکدیگر زاویه‌ی ۱۸۰ درجههم بسازند!
پرنورترین ستاره‌ی سمت چپ "یوتا ماهی جنوبی" (ι Piscis Austrini) است. این ستاره‌ی آبی‌فام که از قدر ۴ است با چشم نامسلح در صورت فلکی ماهی جنوبیدیده می‌شود.

--------------------------------------------
کانال تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:
planet - Comet PanSTARRS - C/2013 X1 - Full Moon - coma - Siding Spring Observatory - dust tail - Sun - solar wind - ion tail - star - Iota Piscis Austrini - magnitude - unaided eye - constellation of the Southern Fish

منبع: apod.nasa.gov
Viewing all 5950 articles
Browse latest View live